॥ ॐ नमो भगवते जय जय वासुदेवाय ॥

नामा म्हणे ग्रंथ श्रेष्ठ ज्ञानदेवी। एकतरी ओवी अनुभवावी॥

Saturday, July 7, 2012

आतां अभिनव वाग्विलासिनी


आतां अभिनव वाग्विलासिनी| ते चातुर्यार्थकलाकामिनी|
ते शारदा विश्वमोहिनी| नमिली मियां ||१-२१||

... अर्थ:अपूर्व शब्द विलासाची जी परमेश्वर शक्ती, चातुर्यपूर्वक अर्थाची कला दाखविणारी, सर्व चौसष्ट कलेची श्रीमूर्ती व तशाच शब्द विलासामुळे जगाला मोह पडणारी अशी जी शारदा,तिला मी नमस्कार केला.||१-२१||

विवरण : शब्दाधीष्ठात्री जी शारदा देवता तिचे हे जग आहे. विधी निषेध आहे,बंध मोक्ष आहे, इत्यादी शब्दांनीच भ्रांती उत्पन्न केली आहे. जो जो शब्द जीव ऐकतो , त्या त्या शब्दाला परब्राम्हाहून निरनिराळ्या अर्थाची तो कल्पना करतो असा अर्थ.
वास्तविक पाहता श्रुती म्हणते विश्व हे केवल वाचारंभन म्हणजे शब्दमात्र आहे. म्हणजे नुसते शब्दच आहेत. शब्दांप्रमाणे अर्थ नाहीत. सर्व शब्दांचा अर्थ एक परमात्माच आहे. पण विचार न करणाऱ्या जीवाला या शब्दाने भ्रम उत्पन्न केला व निरनिराळ्या शब्दांचे अनेक अर्थ आहेत असे तो मानू लागला. म्हणून शब्दाधीष्ठात्री शारदेला 'विश्वमोहिनी' म्हटले आहे.

===श्री कृष्णार्पनमस्तु===
ॐ श्रीसच्चिदानन्दार्पणमस्तु ।

हे तिन्ही एकवटले


हे तिन्ही एकवटले | तेथ शब्द्ब्रम्ह ते कवळले | ते मियां श्रीगुरुकृपा नमिले | आदिबीज ||१-२०||
अर्थ :
अकार, उकार, मकार ह्या तिन्ही मात्र ज्या ओंकारात एकरूप आहेत , त्या ओंकारात सर्व वैदिक शब्द्ब्रम्ह साठविले आहे . तो ओंकारच सर्व जगाचे 'आदिबीज' म्हणजे कारण असल्यामुळे श्रीगुरुकृपेने ते जाणून मी त्याला नमस्कार केला.||१-२०||

... विवरण :आदिबीज-
मनोवाग्गोचार असे परब्रम्ह जाणण्याकरता वेदाने परब्रम्हाचे ओम हे नाव ठेवले,ते अ, उ, म असे तीन मात्रात्मक आहे. जगदुत्पत्तीपूर्वी परब्रम्हाचे ठिकाणी ओंकाराचे स्फुरण होऊन , परमात्मा ओंकारवाच्य होतो. नंतर ओंकाराच्या अ, उ, म अशा तीन मात्र प्रकट होऊन त्यातून सर्व नामरूपे प्रकट होतात व त्या प्रकट झालेल्या नामरूपाचे योगाने परमात्मा जगतरुपाला येतो . ज्याप्रमाणे पोळपाट , लाटणे, खुर्ची वगैरे गोष्टी एका लाकूड या पदार्थाचे केवळ नामृपांचा बदल होऊनच होतात, त्याप्रमाणे परब्रम्ह हे प्रकट झालेल्या विविध नाम रुपांमुळे अज्ञानी लोकांना फलद्रूप भासते. या सर्व नाम रूपांचा विस्तार ओंकारात प्रथम साठविलेला असतो, म्हणून ओंकार जगाचे 'आदिबीज' म्हणजे मूळ कारण होय.
 
===श्री कृष्णार्पनमस्तु===
ॐ श्रीसच्चिदानन्दार्पणमस्तु

अकार चरण युगुल


अकार चरण युगुल | उकार उदार विशाल |मकर महामंडल | मस्तकाकारे ||१-१९||
अर्थ : 
अकार म्हणजे सर्व स्थूल नामरूपे हि गणपतीचे दोन चरण होत . उकार म्हणजे सर्व सूक्ष्म नामरूपे हि गणपतीच्या पोटाचे ठिकाणी आहेत आणि मकर म्हणजे नामृपांची अव्यक्तदशा हि गणपतीच्या विशाल मंडलाकार मस्तकाचे ठिकाणी होय.||१-१९|| 

===श्री कृष्णार्पनमस्तु===
ॐ श्रीसच्चिदानन्दार्पणमस्तु

उपरी वेदोपनिषदे


उपरी वेदोपनिषदे | जिये उदारे ज्ञानमकरंदे | तिये कुसुमे मुगुटी सुगंधे | शोभती भली ||१-१८||


अर्थ: ज्यात उदार ज्ञानरुपी मकरंद म्हणजे मध भरलेला आहे व जी वेदांचा अंतिम भाग म्हटली जातात ती उपनिषदे गणेशाच्या मस्तकाच्या मुकुटाचे ठिकाणी अत्यंत शोभणारी सुगंधी फुले आहेत .||१-१८||
विवरण :
वेदातील मंत्र व ब्राम्हण यातील कर्मकांडाच्या भागात , यज्ञयागादिक क्रिया ..., देवता इत्यादिक भिन्न भिन्न पदार्थाला धरून व अनेक निषेधाने युक्त असे संकुचित ज्ञान आहे . पण उपनिषदातून जे ज्ञान सांगितले गेले आहे , ते सर्व भेद नाहीसे करून, मुंगीपासून ब्राम्हदेवापर्यंत अखिल चारचार पदार्थांचे ठिकाणी एक पूर्ण ब्रम्ह सृष्टीच उत्पन्न करून देते. म्हणून उपनिषदातील ज्ञानाला 'उदार' म्हणजे पदार्थमात्राला एकसारखे समदृष्टीने पाहणारे ज्ञान असे म्हटले आहे. व ज्ञानाने सर्व दु:ख नाहीसे होऊन पुढे परमसुखाची प्राप्ती होते. म्हणून त्या ज्ञानाला सुगंधित फुलातील गोड मधाची उपमा दिली आहे .

=====श्रीकृष्णार्पनमस्तु=====

प्रमेय प्रवाळ सुप्रभ


प्रमेय प्रवाळ सुप्रभ | द्वैताद्वैत तेची निकुंभ | सरिसेपणे एकवटती इभ | मस्तकावरी ||१-१७||
अर्थ:
तेजस्वी प्रवाळाप्रमाणे असणारे द्वैत आणि अद्वैत हि दोन प्रमेये हि त्या गणेशाची गंडस्थळे होत आणि तीच गणपतीच्या हत्तीच्या मस्तकावर सारखीच बरोबरीने राहिली आहेत.||१-१७||
विवरण:
... द्वैताद्वैत....एकवटती:-
द्वैत आणि अद्वैत हि प्रमेये परस्परांचा विरोध न येत गणेशाचे मस्तकावर गंड स्थळाप्रमाणे राहिली आहेत. या म्हणण्याचा भावार्थ असा कि वस्तू व वस्तूची शक्ती मिळून एक वस्तू होत असते.वस्तू व वस्तूची शक्ती या दोन निराळ्या वस्तू नसतात. म्हणून त्यांना यत्किंचित अलग करता येत नाही.
निकुंभ:-
कोणी म्हणतात कि या ओवीत 'निकुंभ' या शब्दाचे ऐवजी 'कुंभ' शब्द योग्य आहे; कारण 'निकुंभ' हा शब्द गंडस्थलवाचक नसून 'कुंभ'; हा शब्द गंडस्थळ वाचक आहे. परंतु येथे 'निकुंभ' हाच शब्द योग्य आहे. कारण 'कुंभ' हा शब्द गंडस्थलवाचक असला तरी त्या शब्दाने एकाच गंडस्थळाचा बोध होईल परंतु गणेशाच्या मस्तकावर दोन गंडस्थळे आहेत त्या दोघांचा बोध व्हावा म्हणून श्रीज्ञानेश्वर महाराजांनी गटवाचक 'नि' हा उपसर्ग 'कुंभ' या शब्दाला लाऊन 'निकुंभ' या शब्दाने दोन गंडस्थळांच्या गटाचा बोध करून दिला आहे.

=====श्री कृष्णार्पनमस्तु=====

मज अवगमलिया दोनी


मज अवगमलिया दोनी |मीमांसा श्रवणस्थानी | बोध मदामृत मुनी-| अली सेविती ||१ -१६ ||

अर्थ:
पूर्वमीमांसा व उत्तरमीमांसा या दोन मीमांसा गणेशाचे दोन श्रवण म्हणजे कान होत असे मला वाटते व त्यातील ज्ञान मोदक अमृत असून , मुनीरुपी भ्रमर त्याचे सेवन करतात.||१ -१६ ||
...
विवरण: पूर्वमीमांसा दर्शन व उत्तरमीमांसा दर्शन यांची उपमा श्रीज्ञानेश्वर महाराजांनी वर दिली असून पुन: त्यांची येथे कानाचे ठिकाणी उपमा देत आहेत. याचे कारण हे आहे कि , षडदर्शनांपैकी पूर्वदर्शन व उत्तरदर्शन हि दोन दर्शने अशी आहेत कि ज्यांचे दर्शन व मीमांसा असे दोन स्वतंत्र भाग पडतात . उपनिषदे हे उत्तरदर्शन असून कर्मयोग सांगणारे श्रौतस्मार्त ग्रंथ हे पूर्वदर्शन होय . या दोन्ही दर्शनातील नानाप्रकारचे जे वचनविरोध आहेत,त्यांचा परिहार करून त्यांची एकवाक्यता करणे व व्यवस्था लावणे , हा मिमांसेचा भाग होय. कर्मदर्शनात कर्मदेवता वगैरे प्रतिपादक जी वचने आहेत, त्यांचा विरोधपरिहार पुर्वमिमान्सेत
केला आहे आणि आत्मविषयक, ज्ञानविषयक , उपासनाविषयक वगैरे जी उपनिषदातील वचने आहेत त्यांचा विरोधपरिहार उत्तरमीमांसेत केला आहे. हि दोन दर्शने सोडून बाकीच्या न्यायादी दर्शनात विरोधपरीहाराचा संबंधच नसल्यामुळे त्या दर्शनाचे मिमान्साग्रंथ स्वतंत्र नाहीत. म्हणून षडदर्शनांची उपमा देताना, निरनिराळ्या यज्ञयागादी कर्माचे नुसते निरुपण करणाऱ्या ग्रंथाचा पूर्वदर्शन या शब्दाने उल्लेख करून उपनिषदांचा उत्तरदर्शन म्हणून उल्लेख केला गेला आहे व विरोधपरिहार करणारे पूर्वमीमांसा सुत्रग्रंथ व उत्तरमीमांसा सुत्रग्रंथ यांना मीमांसा तेथे संबोधिले आहे.
सूत्र ग्रंथांना देखील दर्शन म्हणून ( पूर्वमीमांसा दर्शन व उत्तरमीमांसा दर्शन ) संबोधण्यात येते . याचे कारण हे आहे कि या सूत्रग्रंथातदेखील मूळ दर्शन ग्रंथातील सिद्धांत देऊन त्यांची मीमांसा केली आहे. दर्शन ग्रंथांचे सिद्धांत त्यात असल्यामुळे त्यांना दर्शन म्हणतात व मीमांसा केली आहे म्हणून मीमांसा म्हणतात. अर्थातच त्यांची गणेशाच्या कानाला योग्य अशी स्वतंत्र उपमा दिली गेली आहे. मीमांसा ऐकल्या खेरीज बरोबर कर्मज्ञान किंवा ब्रम्हज्ञान होणार नाही.निरनिराळ्या कर्माने प्राप्त होणार्या स्वर्गादितील विषयसुखाच्या आसक्तीने मदांध झालेले मुनी कर्म ज्ञानाची मीमांसा करणारी पूर्वमीमांसा ऐकतात व ब्रम्ह्ज्ञानाने प्राप्त होणार्या आत्मसुखाच्या आसक्तीने मदांध झालेले विरक्त मुनी शुद्ध ब्रम्हज्ञान करून देणारी उत्तरमीमांसा ऐकतात.

=====श्री कृष्णार्पनमस्तु====

तरी संवादू तोची दशनु



तरी संवादू तोची दशनु | जो समता शुभ्रवर्णू | देवो उन्मेष सुक्ष्मेशणु | विघ्नराजू ||१-१५||

अर्थ: सर्व दर्शनांची एकवाक्यता हाच गणेशाच्या मुखातील पांढरा शुभ्र एकसारखा समान असलेला दात होय. हा सर्व विघ्नांचा शास्ता असा गणेश , उन्मेष म्हणजे अद्वैत ज्ञानरूपी सूक्ष्मदृष्टी असलेला देव होय. ||१-१५||

... विवरण: येथे संवाद हा शब्द विसंवादीच्या विरोधी अर्थाने वापरला आहे . वैदिक षड्दर्शने वरवर विसंवादी म्हणजे भिन्नभिन्न मतांचे प्रतिपादन करणारी दिसत असली तरी ब्रम्हदृष्टीने त्यांची एकवाक्यता आहे असा अर्थ . रजस्तमोगुणी दर्शनाचा आग्रह सोडल्यास शुद्ध सत्वगुणात्मक समबुद्धीने त्यांची एकवाक्यता होते , हा 'जो समता शुभ्रवर्णु' या पद समुच्चयाचा भाव आहे.
प्रपंचाला जाणणारी स्थूल दृष्टी जीवाचे ठिकाणी असते. अत्यंत सूक्ष्म अशा परब्रम्हाला जाणणारी सूक्ष्म दृष्टी किंवा चरम म्हटली जाते. परमेश्वराचे ठिकाणी एक तीच सूक्ष्म दृष्टी असते, स्थूल दृष्टी मुळीच नसते म्हणजे जीवाला जसे जगाचे भान आहे तसे ते परमेश्वराला मुळीच नाही असा भाव. ज्ञानेश्वरीत श्री माउली म्हणतात,
तो सृजी पाळी संहारी | ऐसे बोलती जे चराचरी | ते अज्ञान गा अवधारी | पंडूकुमरा ||५-८२||
जगाची हे होय जाये | तो श्द्धीही नेणे ||५-७९||
'विघ्नराज' या शब्दाने आपल्या भक्ताची परमार्थ मार्गातील विघ्ने नाहीशी करण्याचे सामर्थ्य परमेश्वराचे ठिकाणी आहे , हे दाखविले आहे..

========श्री कृष्णार्पणमस्तु ========

देखा विवेक तव सुविमळु



देखा विवेक तव सुविमळु | तोची शुंडा दंडु सरळु | जेथ परमानंदु केवळु | महासुखाचा ||१-१४||
अर्थ:
शुद्ध आत्मानात्म विवेक हाच गणेशाची सरळ शुंडा होय आणि तेथच परमानंद व महासुखाची प्राप्ती होते. विवेकाने प्राप्त होणारा साम्यभाव हा परमानंददायक आहे असा अर्थ.||१-१४||
विवरण:
... सांख्यशास्र विचाराने पुरुषप्रकृतीचा विवेक म्हणजे निराळेपणा झाला तरी त्या शास्रात प्रकृती हि स्वतंत्र निराळी वस्तू मानल्यामुळे द्वैत कायम राहते. तेथे प्रकृतीहून निराळा झालेला पुरुष उदासीन राहतो , म्हणून तो दुखातून सुटतो, असे जरी सांख्य शास्र मनात असले तरी ,
अनुकूल वेदनीयं सुखं | प्रतिकूल वेदनियं दु:खं ||
म्हणजे जे अनुकूल असते ते सुख आणि जे प्रतिकूल असते ते दु:ख अशा सुख-दु:खाच्या व्याख्या शास्रकर मानतात. उदासीनता हि काही सात्विक वृत्ती असली तरी प्रिय वृत्ती नव्हे. थोडी प्रतिकूल वृत्तीच आहे.
उदासीनो:रिवद्वर्ज्य:|
असे भागवतात म्हटले आहे.उदासीन म्हणजे मित्र नव्हे. म्हणून प्रकृती विषयी सांख्य विचाराने उदासीन झालेला पुरुष नी:शेष दु:खरहित होत नाही. वेदांतातील आत्मनात्मरुपी शुद्ध विवेकाच्या योगाने प्रकृती व तिचे कार्य संपूर्ण मिथ्या ठरवून म्हणजे त्याला स्वतंत्र आस्तित्व व वस्तुत्व मुळीच नाही असे कळून आल्यावर , मग "सरळ" म्हणजे समरस असा एक आत्माच उरतो .तेथे प्रतिकूल मानण्याजोगे किंवा उदासीन असण्याजोगे असे काहीच उरत नाही. उरलेला असा एक समरस आत्मा अत्यंत प्रिय अतएव अनुकूल असल्यामुळे त्याचे ठिकाणी जसेजसे चित्त स्थिर होईल तसतसा महासुखाचा किंवा परमानंदाचा अखंड लाभ होतो .

======श्री कृष्णार्पनमस्तु=====

मग सहजे सत्कार वादु



मग सहजे सत्कार वादु | तो पद्मकर वरदु | धर्मप्रतिष्ठा तो सिद्धु | अभयहस्तु ||१-१३||

अर्थ:
मग गणेशाचा पाचवा हात हा सहज असणारा सत्कार्यवादरुपी सांख्यदर्शन असून तेथे भक्तांना इच्छित वर देणारे करकमल आहे . आणि सहावा हात हा धर्म म्हणजे सच्चिदानंद धर्म, त्याची प्रतिष्ठा करून देणारे योगदर्शन असून त्यायोगे अभय प्राप्त होते, म्हणून त्या दर्शनाला माउली अभय असे म...्हणते .||१-१३||

विवरण:
सत्कारवाद:
"सत्कारवाद" म्हणजे सत्कार्यवाद .जगद्रूपी कार्य 'सत' म्हणजे खरे आहे,असा वाद. हा वाद सांख्यदर्शनाचा आहे. तो वाद सहज आहे . म्हणजे न सांगता सर्व अबाल वृद्ध, अज्ञानी जीव जगत खरे आहे असे स्वभावात:च मानतात.संख्या दर्शनात प्रकृती व पुरुष यांच्या विवेकाने म्हणजे प्रकृती व पुरुष हे दोन निराळे पदार्थ आहेत असे समजल्याने पुरुष , प्रकृती व तिच्या कार्यापासून आपल्याला अत्यंत अलग पाहतो व दु:खापासून सुटतो. म्हणून माउलीने सांख्यादार्शानाला वरदहस्त म्हटले आहे.
धर्मप्रतिष्ठा :
योगशाश्राने जीवाचे ठिकाणचे जीवधर्म जाऊन परमेश्वराचे सच्चिदानंदधर्म स्थापित होतात व तो 'अभय'ला प्राप्त होतो, म्हणून योगदर्शनाला 'अभयहस्त' असे म्हटले आहे.

=======श्रीकृष्णार्पनमस्तु=======

एके हाती दंतु


एके हाती दंतु | जो स्वभावता खंडितु | तो बौद्धमत संकेतु | वार्तिकांचा ||१=१२||

अर्थ: गणेशाच्या एका हातात जो दात आहे तो बौद्धमताचे आपोआप [सहजलीलेने] खंडन करणारा वार्तिकांचा संकेत होय. ||१-१२||

... विवरण:
खंडित बौद्धमत:
श्रीगणेशाने [पतंजलीचे योगशाश्ररुपी] एका हातामध्ये 'दात' धारण केला आहे; कि जो मूळचाच मोडका आहे. तो दात म्हणजे [ वार्तिककारांच्या व्याख्यानाने ] बौद्धांचे शून्यमत-स्वभावतः खंडित असल्याचा जणू संकेतच आहे. [कारण पतंजली हे एक ईशतत्व अधिक मानीत असल्याने ते 'सेश्वरसांख्य' होत. या त्यांच्या एका वैशिष्ट्यावरूनच बौद्धांचा शून्यवाद स्वभावतः खंडित असल्याचे सूचित करण्यासाठीच जणू एका हातात खंडित दात धारण केला आहे.]
कुमारील भट्ट यांनी पूर्वमिमांसेवर तंत्रवार्तिक आणि श्लोकवार्तिक अशी दोन वार्तिके लिहिली आहेत.या दोन वर्तीकात आत्मा कर्ताभोक्ता आहे असे प्रतिपादन केले आहे. त्यामुळे बुद्धांच्या क्षणिकविज्ञान अत्मवादाचे व आत्मशून्यवादाचे अपोआप खंडन झाले आहे. कारण आत्मा कर्ता व भोक्ता असे जे वार्तिककाराने मानले आहे , त्याचा अर्थ असा होतो कि कर्मकर्त्यालाच त्याच्या कर्माचे फळ मिळणे न्याय प्राप्त आहे व कर्माचे फळ भोगण्याकरिता कर्मकर्ता स्थिर असावयास पाहिजे व तसाच तो स्थिर आहे या विधानाने बुद्धांच्या क्षणिकविज्ञानअत्मावादाचे व शुन्यामताचे अनायासेच खंडन होत आहे.
येथे बौद्धदर्शन जर घेतले तर षडदर्शनांपैकी एक वैदिकदर्शन [ पूर्वमीमांसा किंवा योगदर्शन ] उपमा दिल्यावाचून सुटून जाते . यास्तव या ठिकाणी वैदिक पूर्वमीमांसादर्शनच घेणे योग्य आहे.
"वार्तिकांचा" या अनेकवचनी पदाने तंत्रवार्तिक व श्लोकवार्तिक या दोन वार्तिकांचा येथे निर्देश आहे.

=======श्रीकृष्णार्पनमस्तु=======

तरी तर्कु तोची फरशु


तरी तर्कु तोची फरशु | नीतिभेदु अंकुशु | वेदांतु तो महारसु | मोदकू मिरवे ||१-११||
अर्थ:
सतर्क हा (गणेशाच्या) हातातील फरशु आहे , नीतिभेद हा अंकुश होय आणि वेदांत दर्शनातील प्रतिपाद्य विषय जो परमानंद तो गणेशाचे हातातील मधुर मोदक होय.||१-११||
विवरण :
... १-तर्कु तोची फरशु:
श्रीज्ञानेश्वर महाराजांनी प्रथम न्यायदर्शनाला गणेशाच्या हाताची उपमा देऊन त्यातील प्रतिपाद्य विषय जो सतर्क त्याला गणेशाच्या हातातील फरशुची उपमा दिली आहे, हि उपमा फार समर्पक आहे. वाटेमध्ये आड येणाऱ्या पदार्थांचा छेद करण्यासाठी जसा फरशुचा उपयोग केला जातो, त्याप्रमाणे अद्वैत ब्रम्हज्ञान संपादन करताना जे संशय उत्पन्न होतात किंवा आक्षेप घेतले जातात त्यांचा उच्छेद करून शुध्दब्रम्हविचार अंत:करणात ठसविण्याकरता वेदांत सतर्काची आवश्यकता मानली आहे.
2-नीतिभेदु अंकुशु :
नीतिभेद म्हणजे वैशेषिक दर्शन होय. या वैशेषिक दर्शनाला नीतिभेद म्हणण्याचे कारण असे कि नीती म्हणजे धर्म. पूर्वमीमांसा दर्शन व वैशेषिक दर्शन या दोघांनीही धर्माची व्याख्या केलेली आहे. पूर्वमीमांसा दर्शनाने,
चोदनालक्षणाअर्थो धर्म: |
'अमुक कर ' अशी आज्ञा हे वचनावरून धर्माचे लक्षण ठरविले. व वैशेषिक दर्शनाने थोड्या भिन्न रीतीने,
यतोभ्युदयनि:श्रेयससिद्धी: स धर्म: |
ज्याच्यापासून विषयसुख व मोक्ष सुख मिळते तो धर्म; अशी फलावरून धर्माची व्याख्या केली आहे.म्हणून वैशेषिकदर्शन नीतिभेद म्हणजे धर्मभेद किंवा भिन्न रीतीने धर्माची व्याख्या करणारे शास्र होय. या शास्राला ज्ञानेश्वर महाराजांनी गणेशाच्या हातातील अंकुशाची उपमा दिली आहे. याचे कारण असे कि वैशेषिकदर्शनाने जी धर्माची व्याख्या केली आहे तीत ज्या धर्माच्या योगाने अभ्युदय सिद्धी व निःश्रेयस सिद्धी होते तो धर्म अशी अट आहे. ज्या धर्माचरणाने निःश्रेयास अंतरेल व नुसता अभ्युदय साधेल , असे आचरण धर्मरूप नव्हे. येथे अभ्युदय साधताना निःश्रेयस अंतरणार नाही इकडे लक्ष दिले पाहिजे. असा हा धर्मभेद आहे व तो अंकुशाप्रमाणे कार्य करतो. अंकुशाच्या योगाने जसा माहूत हत्तीला वळवितो,तसा हा धर्मभेदही निःश्रेयासाला घातक अशा स्वैर वृत्तीपासून वळविणारा होतो.
३-वेदांतु तो महारसु:
वेदांत दर्शनाने परमानंदाची प्राप्ती होते , म्हणून त्या दर्शनाला गणेशाच्या हातातील मधुर अशा मोदकाची उपमा दिली आहे.
=======श्रीकृष्णार्पनमस्तु=======

देखा षड्दर्शनें म्हणिपती



    देखा षड्दर्शनें म्हणिपती | तेची भुजांची आकृति | म्हणौनि विसंवादे धरिती | आयुधें हातीं ||१-१०||  
    अर्थ : वैदिक शादर्शने जी म्हटली जातात तीच निरनिराळ्या भुजांची आकृती होय. म्हणूनच निरनिराळी आयुधे हाती धरिली आहेत||१-१०||

विवरण:गणेशपुराणात कृतयुगातील गणेशाचे षड्भूजात्मक वर्णन केले आहे. तेच येथे षडदर्शनाच्या उपमेकरिता माउलींनी घेतले आहे. षड्दर्शने ही बाहू आहेत आणि व त्यातील प्रतिपाद्य विषय हि आयुधे होत. ए...क एक वैदिक दर्शन एका-एका भूजेच्या निरनिराळेपणासारखे निरनिराळे दिसते व भुजांचे निरनिराळेपणामुळे जसे निरनिराळ्या हातात निरनिराळी आयुधे धरता येतात,त्याप्रमाणे निरनिराळ्या दर्शनांचा प्रतिपाद्य विषयही निरनिराळा दिसतो. एका शरीराच्या निरनिराळ्या हातात जरी निरनिराळी आयुधे असली तरी ती सर्व शरीरसंरक्षणार्थच उपयोगीली जातात. त्याप्रमाणे सर्व वैदिक दर्शने निरनिराळा विषय प्रतिपादित असली, तरी ती वैदिक अद्वैतसिद्धान्ताचेच शेवटी पोषण करतात, किंवा तोच अर्थ सिध्द करतात असे दिसून येते.चहू वेदी जाण षडशास्त्री कारण | आठराही पुराणे हरीशी गाती || हरिपाठ.चार वेद, सहा शास्रे व अठरा पुराणे एका अद्वैत वस्तुचेच प्रतिपादन करितात असे ज्ञानेश्वर महाराजांनी हरिपाठाचे अभंगात म्हटलेच आहे.
श्री कृष्णार्पनमस्तु

जेथ व्यासादिकांच्या मती



जेथ व्यासादिकांच्या मती | तेची मेखळा मिरवती | चोखाळपणे झळकती | पल्लवसडका ||१-९||


अर्थ : या वैदिकवाण्ग्मयातील व्यासादिक दर्शनकारांच्या विचारप्रांताची मर्यादा हाच गणेशाच्या कंबरेला बांधलेला शेला असून , त्यातील स्पष्टपणे झळकणारे विचार हेच शेलेल्यांचे मोकळेसडक पदर होत.||१-९||

विवरण:
...
व्यासादिकांची मती-शेल्यांचे झळकणारे पदर अनेक जरी असले तरी ते जसे एकाच शेल्याला शोभा आणतात, त्याप्रमाणे दर्शन्कारांचे विचार भिन्न असले तरी ते एकाच अद्वैतवेदांतमतालाच पोषक असतात असे येथे माउलींनी पुनः दर्शविले आहे.
श्री कृष्णार्पनमस्तु

Sunday, February 5, 2012

नाना प्रमेयांची परी


नाना प्रमेयांची परी| निपुणपणें पाहतां कुसरी| दिसती उचित पदें माझारीं| रत्नें भलीं||१-८||

अर्थ :अर्थ व्युत्पत्तीत निष्णात होऊन पाहणार्याला या काव्यनाटकातून जे वैदिक सिद्धांत कौशल्याने मांडले आहेत ते सिद्धांत व्यक्त करणारी योग्य पदे हीच त्यातील रत्ने होत.||१-८||
श्री कृष्णार्पनमस्तु.....

Saturday, February 4, 2012

देखा काव्य नाटका



देखा काव्य नाटका| जे निर्धारितां सकौतुका| त्याचि रुणझुणती क्षुद्रघंटिका| अर्थध्वनि||१-७||

अर्थ:जसा जसा विचार करावा तशी तशी जी काव्यनाटके कौतुकास्पद व चित्ताकर्षक वाटतात, तीच गणेशाच्या पायातील घागऱ्या असून त्यातील ध्वन्यार्थ हाच त्या घागर्यांचा रुणझुण नाद होय.||१-७||

विवरण:
अर्थध्वनी- येथे घागर्यांच्या ध्वनीप्रमाणे काव्य व नाटके हि वेदार्थाला गोड ध्वन्यार्थाने प्रगट करतात असे माउली सूचित करीत आहेत.म्हणनू वेदार्थानुकुल वेदार्थाची ध्वनी काढणारी काव्यनाटके येथे स्वीकारली पाहिजेत हे उघड आहे. धर्माविरुध्ह विषयवासना वाढवून इंद्रियाचे चाळे पुरविण्याची प्रवृत्ती उत्पन्न करणारी काव्यनाटके येथे घेता येणार नाहीत.
श्री कृष्णार्पनमस्तु.....

पदबंध नागर



पदबंध नागर| तेंचि रंगाथिले अंबर| जेथ साहित्य वाणें सपूर| उजाळाचें ||१-६||

अर्थ :
त्यातील(वेदांतसिद्धांतातील) शब्दांची बांधणी गणेशाच्या अंगावरील रंगविलेले वस्र असून त्यातील भरपूर उपमादि अलंकार साहित्य हेच त्या वस्राला उठावदार व बहुमोलाचे दाखविणारे तेज किंवा चकचकीतपणा होय .||१-६||
श्री कृष्णार्पनमस्तु.....

अष्टादश पुराणें



अष्टादश पुराणें| तींचि मणिभूषणें| पदपद्धति खेवणें| प्रमेयरत्नांचीं ||१-५||

अर्थ:
अठरा पुराने हि गणेशाच्या वर्णरुपी शरीरावरील रत्नालंकार आहेत व त्यातील शब्दरचना हि त्यात असलेल्या अनेक वेदांतसिद्धांतरुपी रत्नांची कोंदणे आहेत.

विवरण:
'तिचीमणिभूषणे'- येथे अठरा पुराणांना गणेशाच्या शरीरावरील रत्नालंकार म्हटले आहे. याचा आशय असा आहे कि ज्याप्रमाणे अलंकाराने मनुष्याचे शरीर सुंदर दिसते, त्याप्रमाणे पुराणांनी वेदातील अर्थरुपी सिद्धांत शुशोभित करून दाखविले आहेत व पुराणातील शब्दरचनेने ते सिद्धांत रुपीअर्थ खुलउन ठसठशीत दिसतील असे मांडले आहेत. वेद हे अस्पष्टार्थबोधक असल्यामुळे त्यातील त्यातील सिद्धांत वेद शब्दावरूनच स्पष्टपने कळत नाहीत. परंतु तेच सिद्धांत स्पष्टपणे कळतील अशा शब्दात पुराणातून मांडले आहेत. म्हणूनच
इतिहास पुराणाभ्यां वेदं समुब्रुमःयेत | बिभेत्यल्प् श्रुतद्वेदो मामयं प्रहरिष्यति ||
इतिहास पुराणानुसार वेदाचा अर्थ करावा असे भारत, अविस्मृत्यादी ग्रंथातून सांगितले आहे व ऋग्वेदाच्या भूमिकेत विद्यारण्यांनी असेच म्हटले आहे. इतिहासे पुराने सोडून आपल्या बुद्धीने वेदांचा अर्थ करू पाहणारा माझा अर्थघात करील अशी वेदाला भीती वाटते.वेद श्रेष्ठ व इतिहास पुराने गौण असे मानल्यास गौण अशा इतिहास पुराणानुसार श्रेष्ठ अशा वेदाचा अर्थ करावा असे म्हणणे सयुक्तिक नाही.म्हणून वरील वाक्यावरून वेद व इतिहास पुराने यांचे तुल्य प्रामाण्य आहे असा अर्थ होतो.

वेद , स्मृती , पुराने , इतिहास इत्यादी ग्रंथ निरनिराळ्या काळी झाले असल्यामुळे त्यांची एकवाक्यता कशी करायची अशी कित्येक शंका घेतात, पण ती अज्ञान मूलक अतएव निरर्थक आहे. अज्ञानी जीवांना यथार्थ आत्मज्ञान व्हावे म्हणून नित्य ज्ञानी परमेश्वराने निर्माण केलेल्या वेद ग्रंथावर निरनिराळ्या काळी इतिहास पुराणादि ग्रंथ निर्माण झाले असले तरी ते भगवंतांनीच आपल्या ज्ञानसंपन्न अशा निरनिराळ्या अधिकारी पुरुषांकडून प्रगट करविले आहेत. अनि परमेश्वरापासून पूर्ण साक्षात्कारी होणार्या जीवापर्यंत जेवढे काही आत्मज्ञान प्रगट झालेले असते ते सर्वांचे एकरूपच असते. कारण त्या परब्रम्हाचा साक्षात्कार किंवा ज्ञान व्हावयाचे ते परब्रम्ह एकजिनसी, पूर्ण , निरंश असे असल्यामुळे ते ज्ञान प्रत्येक साक्षात्कारी पुरुषाचे भिन्न-भिन्न असू शकत नाही.ज्याप्रमाणे टीकाकार मुल ग्रंथकाराचा आशय स्पष्ट करतो, त्याप्रमाणे पुराण, इतिहास, वेद, संतवांग्मय यांची एकवाक्यता करून यथार्थ सिद्धांत कळू शकतो, असे सर्व साक्षात्कारी पुरुषांचे म्हणणे आहे व तशाच पद्धतीने त्यांनी वेदांत सिद्धांत ग्रहण केले आहेत.
श्री कृष्णार्पनमस्तु...

स्मृति तेचि अवयव


स्मृति तेचि अवयव| देखा आंगीक भाव| तेथ लावण्याची ठेव| अर्थशोभा ||१-४||

अर्थ : निरनिराळ्या स्मृती ह्या गणेशाच्या शब्दरूपी शरीराचे स्वभावीक अंगभूत अवयव आहेत. त्या सर्व स्मृतीरूप अवयवांचे ठिकाणी त्या स्मृतीतील निरनिराळे सिद्धांतरूप अर्थसौंदर्य हेच गणेशाच्या शरीराचे एकवटलेले सौंदर्य होय. ||१-४||

विवरण : अवयव अंगिकभाव - श्रुती म्हणजे ज्याला आत्मविस्मृती कधीच झाली नाही अशा पुरुषाचे शब्द होत. असा एक परमात्माच आहे. म्हणून श्रुतीला , म्हणजे वेदाला परमेश्वरप्रणीत म्हणतात.या श्रुती म्हजे वेद, ब्राम्हण, उपनिषदे होत.
ज्यांना आत्मविस्मृती झाली त्यांना जीव म्हणतात. परमेश्वरप्रणीत श्रुतीवरून ज्यांना पुढे आत्मज्ञान झाले व नंतर त्यांनी जे ग्रंथ केले त्या ग्रंथांना स्मृती म्हणतात. मन्वादीस्मृती व षडदर्शने इत्यादी स्मृतिग्रंथ होत.
या सर्व श्रुती स्मृती पुराने वगैरेतील सर्व सिद्धांतांची एकवाक्यता आहे.ज्याप्रमाणे शरीराचे निरनिराळे अवयव शरीर पोषणाचे निरनिराळे कार्य करून एका संपूर्ण शरीराला पुष्टी देतात, त्याप्रमाणे स्मृती श्रुतीचेच अंगीक म्हणजे अंगभूत अवयव आहेत.म्हणजे श्रुतीतीलच अर्थ किंवा सिद्धांत त्यांनी व्यक्त केलेले आहेत म्हणून श्रुतीला पोषक आहेत.त्यात श्रुत्यर्थाला सोडून स्मृतीकाराने आपल्या बुद्धीतले काहीही सिद्धांत ओतले नाहीत असे 'अवयव' व 'अंगीकभाव' या पदांनी सुचविले आहे.
श्री कृष्णार्पनमस्तु...

हें शब्दब्रह्म अशेष

हें शब्दब्रह्म अशेष| तेचि मूर्ति सुवेष| जेथ वर्णवपु निर्दोष| मिरवत असे ||१-३||

अर्थ: जेवढे काही वैदिक म्हणजे वेद व वेदानुकुल असलेले स्मृतीपुराने वगैरे वाड्मय आहे तेच या गणेश रुपी परमेश्वराची उत्तम रेखीव वेश केलेली मूर्ती असून त्या वाण्ग्मयातील शब्द हे गणेशाचे निर्दोष म्हणजे अव्यंग असे शरीर शोभत आहे.||१-३||

विवरण:
वर्णवपुनिर्दोष--येथे सर्व शब्दावर म्हणजे श्रुती -स्मृती , पुराने इत्यादी वैदिक वान्ग्मयावर गणेशाची मूर्तीची कल्पना करून त्या सर्वांची एकवाक्यता श्री ज्ञानेश्वर महाराजांनी स्वीकारली आहे. या वाण्ग्मयातील शब्द रचना निर्दोष म्हणजे पूर्ण भ्रमप्रमादादि दोष रहित आहे.१-भ्रम म्हणजे विपरीत ज्ञान होणे ; २- प्रमाद म्हणजे चुकणे ; ३- करणापाटव म्हणजे इंद्रियांचे असामर्थ्य ; ४- विप्रलिप्सा म्हणजे खोटे बोलून फसविण्याची बुद्धी. हे दोष जीवाच्या ग्रंथात असू शकतात, निस्वार्थी परमेश्वराच्या वांग्मययात राहत नाहीत, हा 'निर्दोष' या शब्दाचा आशय आहे.
श्री कृष्णार्पनमस्तु.......

Thursday, February 2, 2012

देवा तूंचि गणेशु


देवा तूंचि गणेशु| सकलार्थमतिप्रकाशु| म्हणे निवृत्तिदासु| अवधारिजो जी ||१-२||

अर्थ: श्रीनिवृत्ती नाथांचे दास श्रीज्ञानेश्वर महाराज म्हणतात,हे आत्मरुपा परमेश्वरा! माझ्या बोलण्याकडे लक्ष दे.वैदिक वाण्ग्मयातील संपूर्ण अर्थाच्या ज्ञानाचा प्रकाश किंवा स्फुरणस्वरूप असा जो गणेश तो तूच आहेस||१-२||
O Lord, you are Shri Ganesha, Who illumines all things and minds. So I, disciple of Nivriti, say, please give me your attention. ||1-2||

विवरण :
अवधारीजो जी-वैदिक वांग्मयात ज्ञानदात्री देवता गणेश समजली जाते.सर्व देवतांचे ठिकाणी जो काही शक्तीचा उद्बोध दिसून येतो ,तो सर्व माझ्याच शक्तीचा उद्बोध आहे असे भगवंतांनीच गीतेत 'गामाविष्य च भूतानी' इत्यादी श्लोकांनी सांगितले आहे.याला धरून या ओवीत बुद्धीत होणाऱ्या अर्थज्ञानाच्या स्फुरणाला गणेश देवता हे नाव दिले आहे.
आता ग्रंथारंभी त्या देवतेला नमस्कार करण्या करता तिच्या शरीराचे वर्णन करतात . ज्याप्रमाणे राजाचे ठिकाणी प्रजेचे नियमन करण्याची शक्ती निरनिराळ्या अधिकारी वर्गाचे रूपाने प्रगत होते,त्याप्रमाणेच परमेश्वराचे ठिकाणी सृष्टीचे नियमन करण्याची असलेली शक्ती ,गणेशादी अधिकारी देवतांच्या रूपाने सृष्टीकाली प्रगत होते.म्हणून ज्याप्रमाणे प्रजेचे नियमन करणाऱ्या अधिकारी वर्गाचे ठिकाणी मतिप्रकाश करण्याची जी शक्ती आहे ती मुळची परमेश्वराचीच जीवनानुग्रहकशक्ती असून ती गणेश या नामरूपाने प्रगत झाली असल्यामुळे परमेश्वरच गणेश होय,असा आपला अनुभवजन्य निर्धार श्री ज्ञानेश्वर महाराज "अवधारिजो जी"या शब्दाने व्यक्त करतात. हे परमेश्वरा ! सर्वांच्या मतीत यथार्थ ज्ञानाने स्फुरणारा गणेश तूच आहेस असे म्हणून माउलींनी सर्व श्रोतृवर्गाला यथार्थ ज्ञान होण्याकरता गणेशरूप परमेश्वराच्या आशीर्वादाची याचना केली आहे. हेच तिसऱ्या प्रकारचे आशीर्वादरूप मंगलाचरण होय.
श्रीकृष्णार्पनमस्तु ...